Even van het uitzicht genieten

Goede voornemens, to do’s, streven naar de moment waarop alles wat je zou willen doen of kunnen realiteit is… en dit streven houdt maar niet op.

Het voelt soms als een dip wanneer je opkijkt naar de weg die nog te gaan is. Een opeenstapeling van doelen op allerlei gebied: werk, relaties, vriendschappen, familie… Overal wel de voornemens en wensen om het beter te doen verlopen..

NOG beter te doen verlopen mag je eigenlijk wel zeggen. Op het moment dat je op kijkt naar de berg van wat er komen gaat zie je niet waar je op dat moment al gekomen bent. Een blik terug kan een verademing zijn. Genieten van het uitzicht wat je eigenlijk al hebt door alles wat je tot nu toe al hebt bereikt. Als je kijkt naar de wensen die je een tijd geleden had…. misschien heb je wat dat betreft de top al wel bereikt! En wie zegt dat verder klimmen een beter resultaat geeft? Misschien kom je dan wel op een punt dat je in de wolken terecht komt. Een mistig gebied waarbij je voorbij bent gegaan aan die rustpunten waar je genieten kon van het resultaat.

Je weet het gelukkig niet en doorgaan om het zelf te ondervinden kan veel energie opleveren.. verassingen en ontdekken van wat je nog meer kan.. Dé manier om zinvol met je kunnen om te gaan.. dat zeker, maar af en toe even stil blijven staan en omkijken.. of een zijweggetje maken om op een mooi vlak stuk van de berg even te kunnen gaan zitten en de tijd te nemen om weer energie te krijgen om verder te gaan… dáár is in elk geval zeker niets mis mee.

Je hebt alle tijd..

Wat het ook is..

De geur van de kou en de kleur van de avond. Geluid van de donkere morgen. Gevoel van intens geluk. Hoe het ook kan, het raakt me telkens weer. Het najaar met de vallende bladeren. Mooie kleuren. Donkere gezelligheid. Kou die warm aanvoelt.. Van binnen, door herinneringen.. mooi én verdrietig

Wat is het ook is, het raakt me en dat het me raakt doet me goed.
Heel bewust van het hier en nu.. zo lopend door de straten

Voorbijgangers.. Ieder een eigen leven. Een glimlach een groet, een blik en een gebaar. Alsof iedereen elkaar kent. Huizen.. elk met een eigen verhaal.. levendig of eenvoudig ingericht, met veel kleuren of in soberheid.. Ik zie het en laat mn fantasie zn vrije loop. Dromen over wat er zich afspeelt, achter die gesloten deuren. Bedenken wat de mensen beweegt en waarom ze hier zijn waar ik nu ook ben . Soms een dagdroom als een sprookje. Soms een gedachte als een roman. Een glimlach een traan. Een huivering of een warm gevoel.

Bewust… dat ik zelf mag kiezen. Wat ik wil of doe of waar ik ga. Bewust… van mijn geluk en wensen, het moment.. bewust van waar ik in mijn leven sta.

En nu?

Ogen Dicht
Tegenhouden
Niet zien, niet horen
niet laten gaan

Niets aan te doen
Daar ga je al
Verdrietig en alleen
zo voelt het even

Door je hoofd de wijze woorden
Woorden waar je je aan vast wilt klampen
Woorden waarvan je zou willen dat je het echt geloofde
even

Maar als je ze vast wilt pakken om overeind te komen
Blijkt dat het ook echt alleen lucht is en je grijpt mis,
verliest je evenwicht
en ploft neer op de grond

Wanhopig in tranen en met onbegrip

Hoe kan dat nou
Je wilde het echt niet
Het overkomt je
Overspoelt door zelfmedelijden
en angst
voor alles

Ineens lijkt er niets te zijn
Alleen je onrust
Dat is het enige wat je nu kan voelen
Scherp en pijnlijk

En wat nu?

Er een nachtje over slapen..
..maar dat is nu juist wat niet lukt

Draaien, zitten, lopen
Naar jezelf kijken in de spiegel,
het dichtsbijzijnde voorwerp naar die spiegel willen gooien
Met je hand tegen de muur slaan..
..gewoon iets wat even een ander gevoel teweeg brengt

Ergens anders aan denken,
maar ook al het andere straalt nu mislukking uit
wanhoop

Dan het boekje en de pen

Het staat er weer op

En nu?

Onrustig

Beetje onrustig..
Wil van alles doen, maar kan me er niet toe zetten.
Ik voel het in mijn benen, in mijn handen en m’n hoofd..
Tinteling en gespannenheid..

”Moet je voortaan gewoon even bij stil staan en ook aangeven..
Zo van.. ik heb weer even zo’n moment.. Dan gaat het soms
Vanzelf voorbij, maar heeft je omgeving er in elk geval even
Begrip voor” ah oké... da’s een goede tip.

Dus bij deze.. ik heb weer even zo’n moment..

De Natuursteenhouwerij

Vanmorgen om 8 uur wakker gebeld door een meneer die graag iemand van de natuursteenhouwerij wilde spreken.

Ok dan! In eerste instantie een beetje moe en verward - wellicht doordat m’n 5e uurtje slaap nog maar net in gegaan was - nagedacht of dit een nieuwe klant was van de VHD waarvoor ik als contactcenteragent de man eventueel door zou kunnen verbinden.. maar nee.. ik was echt gewoon thuis en ondanks dat ik vandaag van plan was de betonnen vloer van mijn binnenplaatsje met een flinke schrobbeurt even groenvrij te maken… heb ik daarmee naar mijn weten niets te maken met natuursteenhouwen. De man met slaperige stem uitgelegd dat hij volgens mij het verkeerde nummer gedraaid had. Hij dacht het zelf ook al…

De eerste gedachte nadat ik ophing was dat het telefoontje van de man te maken had met een overlijden waarvoor hij een grafsteen zou moeten gaan kiezen. Misschien wel voor zijn vader, moeder, oma of zelfs kind. Ineens vond ik het heel zielig, hij excuseerde zich ook nog voor het vroege bellen.. en dan te bedenken dat hij zelf in een situatie zit waar ik nu even helemaal niet aan zou willen denken. Ik kon gewoon weer even in bed gaan liggen denken aan mijn binnenplaatsje, het zonnetje waar ik vanmiddag van wilde gaan genieten, al mijn goede voornemens en al mijn eigenlijk zo kleine zorgen waar ik regelmatig met mijn denkbeeldige loep naar kijk om me vervolgens even heerlijk zielig te voelen. Niet meer doen! Nieuw voor nemen. Alles Gaat uitstekend!

Waarom komen dit soort mensen eigenlijk bij mij terecht? Laatst kreeg ik van het via werk.nl van het CWI waar ik standaard ingeschreven sta een zogenaamd ‘verzoek te reageren’ op een vacature. De titel was hoopvol: tweede bloembinder. Ik zag mezelf al in een schattige bloemisterij staan bloemschikken. (niet zo’n gek idee eigenlijk) Bij het openen van de vacature bleek het echter iets minder “rooskleurig” ..

Firma zoekt in geheel Nederland partners voor het als bloembinder opmaken/bezorgen van bloemen en het onderhouden van graven. Tevens zoeken wij partners voor het opmaken van rouwboeketten bij de uitvaart, waar bij een persoonlijk gesprek de wensen vertaald worden in een persoonlijk boeket.

• Het ideale parttime of fulltime werk, waarbij u geheel zelf uw tijd kunt indelen, dicht bij huis en werk met grote waardering!
• U heeft telefonisch en persoonlijk contact met uw klanten over hun wensen (over hun voorkeur van bloemen, over de wijze van onderhoud, over de frequentie van uw service).
• U renoveert en onderhoud graven met professionele materialen.
• Als bloembinder schikt u bloemen of maakt bloemstukken en bezorgt deze op het graf.
• U maakt van uw werk, vooraf en achteraf, mooie sfeerfoto's.

Zou het een teken zijn? Even met beide benen op de grond gezet worden?

Bizar?

Nee t is gewoon een vacature en nog wel leuk ook. Even stil staan bij het feit dat ik dat werk ook zou kunnen gaan doen als ik het zou willen.. maar nee… toch maar niet..

En trouwens.. misschien belde de man van vanmorgen alleen voor de levertijd van zijn nieuwe marmeren vensterbankje….

Eigen Wijze

Als ik naar íedereen zou luisteren die een mening heeft over wat ik wel en niet zou moeten doen... Dan zou ik níets kunnen doen... zou ik thuiszitten denken aan wat ik allemaal hád kúnnen doen en niemand zou door hebben dat ik naar hen geluisterd heb. En wees nou eerlijk..naar wíe zou ik moeten luisteren? Wíe heeft gelijk? Ik weet het tóch niet en er is altijd wel iemand die het ook dan weer denkt te weten... Het is míjn schip op de zee van het leven en die adviezen daar in de verte.. het zijn de stuurlui uit het gezegde.. Ik kan toch alleen naar mezelf luisteren? Níet omdat ik denk dat ík gelijk heb, maar gewoonweg omdat ik anders stil blijf staan of misschien zelfs vallen zal tussen hun wal en mijn schip.. en dan zijn zij degenen die mij niet redden kunnen.

Verdwaald?

Verdwaald in een onbekende ruimte
Overal gevoel van angst
Niet weten hoe je eruit kan komen
Niet weten óf er een manier is om er ongedeerd uit te komen
Niet weten óf je er levend uit kan komen

Er kan van alles gebeuren

Er zijn gangen met rook
Ruimtes met water
Kamers met valkuilen
Zichtbare afscheidingen
Ook ónzichtbare muren..
.. begrenzingen van waar je komen kan
Hindernissen naar waar je komen wilt
Soms pas op het laatste moment opgezet..
..het zien van de uitgang, maar er niet kunnen komen

Slechts één kamer, waar de angst verdwijnt
Je veilig bent
Geen risico’s zijn…

Je slapen kan
Je eten kan
Je leven kan
Je bent wie je bent..
.. maar alleen

Een blik om de deur de gang in een de onrust slaat toe
Ervaren van het gemis van de buitenwereld
Alles wat er zou kunnen zijn
Alles waarvan je weet dát het daar is
Alles van wie je weet die daar zijn…

Als je het je lukt er te komen..

Zekerheid te leven, maar alleen…

…of het risico van het leven en er echt zijn?

Leven

Een aaneenschakeling van momenten van geluk en verdriet. Periodes waardoor je weet waarvoor je wilt leven en momenten waarop je jezelf eigenlijk afvraagt of die periodes het waard zullen zijn er de moeite voor te doen die het soms kost... De tijden waarin je in alles wat je doet een stukje geluk vindt en dagen waarop je verdwaald lijkt tijdens de zoektocht naar die gelukmakende ervaringen.

Een aaneenschakeling van levensdoelen. Als een kat met 7 levens ben je in gedachten al vaak oud geworden. Soms ver weg, soms hier, soms met iemand, soms alleen. Angstvallig vastgeklampt aan je dromen ben je verdrietig geweest wanneer de realiteit zo gewoon leek. Gerustgesteld dat de realiteit ook bijzonder was heb je jouw dromen veranderd. Bewust van je geluk heb je geleefd met de dag. Gek genoeg blijft je leven aan veranderingen onderhevig, blijft je gevoel wisselvallig en blijf je jouw geluk zoeken in een andere droom.

Een aaneenschakeling van dromen. De toekomst blijft geheim en leven met de dag is niet voldoende wanneer je keuzes moet maken. Door verwachtingen ontstaan keuzes en keuzes maken dat je verwachtingen hebt over wat er komen gaat. Niet krampachtig vastgeklampt aan verwachtingen van jou of anderen, maar wel bewust van de wendingen die jouw leven zou kunnen maken. En dan... dromen van die wendingen waarop je eigenlijk hoopt.